Vandaag gaat het over donker.

Het is tien over vijf en het wordt snel donker. Ik hou van het wegvallende licht. Komt waarschijnlijk omdat ik op een van de aller donkerste dagen van het jaar ben geboren terwijl dat toch de dag van het licht is. Juist ja, Kerstmis. Ik zag dus het licht in het duister, naar verluidt om 23.50 uur op Eerste Kerstdag toen mijn moeder in de bedstee onder vurige aansporingen van mijn vader nog net op tijd haar eerste kind ter wereld wist te brengen. Want hoe hartstochtelijk wenste mijn rooms-katholieke vader – nu het toch zo uitkwam – voor zijn oudste dat het een zoon zou zijn, en nog een Kerstkind daarbij. Zijn bede werd verhoord en ik heb daar altijd een soort van prerogatief aan ontleend. Niet dat ik zonder uitkijken de straat oversteek of over ijs ga dat nog water is, maar wel dat ik het donker omarm.


  • Facebook B&W