Vandaag gaat het over nationalisme.

Het was een indrukwekkende speech van president Macron van Frankrijk gisteren. Een rijk gevulde oproep tot vrede na een afschrikwekkende opsomming van de zinloze verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog. Mijn vrouw en ik zaten als op onze stoel genageld. Hoe jammer, hoe jammer daarom dat Macron na zijn hartstochtelijke kruistocht tegen het nationalisme van de aanwezige Trump, Erdogan, Poetin, Orban en the likes zijn hoogstaande betoog eindigde met Vive la France in plaats van Vive le Monde. Net zoals werk van Bernstein, Benjamin Britten en Beethoven in plaats van de Franse Ravel een hoogst noodzakelijke mondiale touch hadden kunnen geven aan een prachtige bijeenkomst die nu te Vive la France was om echt betekenisvol te zijn. Gemiste kans.


  • Facebook B&W