Vandaag gaat het over onmacht.

Een vriendin zag vanuit haar auto een oude mevrouw op een natgeregend stoepje uitglijden en vallen. Ze sprong uit de auto om hulp te bieden. Later hoorde ze dat ze zowel haar elleboog als haar knieschijf had gebroken. Mijn vriendin belde naar de gemeente. Ze meldde dat het smalle stoepje schots en scheef was en dat nota bene op een trottoir dat pal voor een bejaardenflat lag. Ze werd uitgenodigd voor een gesprek op het gemeentehuis. Waar haar werd verteld dat het onmogelijk was voor de gemeente om alle stoepen perfect te onderhouden. U heeft toch gemeentewerkers aan de slag? Waarom stuurt u die daar niet naar toe nu u dit weet? Ja, dat was een goed idee, gaf men toe, we gaan het inplannen. ‘Niet plannen maar doen,’ riep mijn vriendin nog bij de deur. Nu is ze pisnijdig. Ze heeft de stoep meermalen gecheckt. Nooit was er iets verbeterd. Maar waarom heb je dan niet weer gebeld? vraag ik. Laat ze barsten, zegt ze chagrijnig. En zo gaat het duizend keer per dag, overal in Nederland. Onmachtige burgers die de moed opgeven.


  • Facebook B&W