Vandaag gaat het over slaven.

Het woord noemen is het beeld oproepen. Maar dat beeld correspondeert in het geheel niet met dat wat ik vannacht via de radio kreeg voorgeschoteld. Doorgaans worden daar de donkere uren gevuld met stuitend domme programma’s vol stuitend stupide inbellers. Maar nu was er een man, de presentator kwam niet verder dan Johan want achternamen doen er niet meer toe (‘Zeg het maar, Johan’) die even zacht als doordringend duidelijk maakte hoezeer, vond hij, wij als moderne burger/consument gevangen zitten in het web van supermarkt, bank, (zorg)verzekeraars, internet, grootkapitaal en overheid. ‘Kernpunt van deze slavernij,’ formuleerde hij, ‘is dat we gevangen zijn in een handelen dat we niet willen omdat het ons ketent achter tralies van verkeerd leven.’ Toe maar. ‘En het ergste is nog, meneer,’ eindigde hij weer gewoon pratend, ‘dat we het niet beseffen, dat we slaven zijn, zodat we ook niet in opstand kunnen komen.’ ‘Nou Johan, bedankt voor je opvatting,’ zei de kromtaal radioman gealarmeerd, ‘wij moeten hier weer door.’