Vandaag gaat het over straf.

De onder zijn werkdruk bezwijkende politieman mag nu van de genadelozen in Den Haag ook de lieve jeugd gaan aanhouden die massaal op fiets, brommer en scooter aan de iPhone hangt, de gretige ogen in totale slavernij gefocussed op de app in plaats van op de overstekende moeder met kind, de sloot, of de lantaarnpaal. Een wonder is het, dat er zo weinig dooien vallen. Maar goed, het mag niet meer. Al zal er nauwelijks bekeurd gaan worden, juist ja, vanwege de werkdruk. Mijn 82-jarige wijze zwager foetert over ‘dat domme Den Haag’, want, zegt hij ‘goed gedrag komt alleen met de juiste straf.’ En die is? ‘Wie de eerste keer gepakt wordt, is een maand zijn iPhone kwijt. Kom maar halen op het bureau. Au! Dat doet ze zeer hoor. Tweede keer? Drie maanden. Derde keer? In de shredder.’ En hij kijkt me triomfantelijk aan. Maar dan kopen ze toch gewoon een nieuwe? ‘Misschien, maar daar zitten niet hun dierbare foto’s, appjes en gegevens in. Wat je dus krijgt, is dat het probleem zichzelf oplost. Ze kijken wel uit.‘ Mijn slimme zwager zal niet de eerste en enige zijn met deze ‘vondst’, en er zullen wel weer allerlei haken en ogen aan zitten, maar ‘de juiste straf’, dat heeft wel wat.


  • Facebook B&W