Vandaag gaat het over nat.

Je hebt gewoon nat, zeiknat, doornat, door en door nat en nog zo wat. Twaalfhonderd bezoekers ontvluchtten afgelopen vrijdagavond om half elf het Openlucht Theater Caprera Bloemendaal in een hels inferno van hagel, onweer en complete teilen water die uit het duister zwerk tussen de wild heen en weer zwiepende bomen door naar beneden werden gesmeten. Al om half negen, op de allereerste noot van topzangeres Wende Snijders, was het beginnen te plenzen, op de laatste noot van dat lied viel de elektra uit. Toen werd het zowaar even droog. Wende kwam terug en beklemde ons met haar prachtige wanhoop en angst. Hoe lang nog? Hoe lang nog? zong ze over ons mooie bestaan. Gelukkig eindigde ze positief met ‘Mens durf te leven.’ Maar het was de goden verzoeken. Op de allerlaatste noot van haar allerlaatste toegift brak de pleuris opnieuw uit. Maar, vonden de poncho-puntmutsen die in de ziedende regenvlagen naar de uitgang drongen, absoluut het doorweekt raken waard.


  • Facebook B&W