Vandaag gaat het over gesprek.

Vorige maand stond er een auto raar schuin op de stoep bij ons voor de deur geparkeerd. Iemand met haast, dacht ik. Maar het ding stond er twee dagen later nog. Toch maar even gekeken. Auto was niet op slot, en ja hoor, autoradio et cetera eruit. Politie gebeld. Een uur later stonden ze voor de deur. Een stevige agent en een opvallend knappe agente met een paar opvallend mooie ogen. Het duo moest wachten op de politie-sleepdienst en die deed er dik anderhalf uur over om te arriveren. Weer drie uur dure diensttijd naar de knoppen. Vanzelfsprekend boden we thee of koffie aan, maar nee. Omdat we al dat wachten toch knap rot voor ze vonden, knoopten we ook zonder koffie een gesprek aan. Ik kan het u aanbevelen als de gelegenheid zich voordoet. Je hoort nog eens wat over het wel en wee van het geüniformeerde bestaan en je hebt eens een keer ontspannen contact met de Hermandad zonder dat je normale perceptie geblokkeerd wordt door angst en vrees over de hoogte van de boete die komen gaat. Glaasje water dan? Nee, ook dat niet. Orders van de baas.