Vandaag gaat het over uitzicht.

Naarmate je zicht afneemt (en je inzicht en doorzicht naar de mening van de nieuwe generatie trouwens ook) lijkt het wel alsof het genieten van een mooi uitzicht qua intensiteit almaar toeneemt. Reed ik nog maar enkele jaren geleden in volle vaart naar het terras van een met bier en prosecco overgoten terras van een strandpaviljoen, nu sta ik letterlijk stil bij het uitzicht op een ongeschonden stukje strand met zacht schuimende branding. En denk ik de windmolens gewoon even weg. Ook een witheet uitgeslagen, kronkelend zandpaadje naar de top van een duin kan op mijn warme belangstelling rekenen. De gedachte bekruipt me tijdens een afdaling met uitzicht op de lieflijke aprilvallei in de hof van Eden die Lot et Garo

nne heet.


  • Facebook B&W