Vandaag gaat het over liften.

Vroeger nam ik graag lifters mee. Ik vond het prettig om tijdens de rit gezelschap te hebben, onverwacht een volstrekt nieuwe mens te ontmoeten en stukjes leven te delen. Tegen de bijbehorende geur draaide ik een raampje open.

Ook ik trapte wel in de val van het mooie liftende meisje dat haar minnaar in de struiken verborgen hield. Samen doken ze dan op de achterbank en in elkaar, mij als taxichauffeur misbruikend. Nu is de edele sport van het liften in deze windstreken verdwenen. Vrijheid is voor ons niet meer je duim opsteken en wel zien aan welke horizon je uitkomt, vrijheid is de luxe om in je eigen auto in je eentje in de file te staan. Zelfs het carpoolen is mislukt. Hopelijk is het geen voorbode van een tijd dat we elkaars aanwezigheid bijna letterlijk niet meer kunnen verdragen, dat alles wat niet onze gezamenlijke huid en ons eigen bloed is, ons vreemd wordt.