Vandaag gaat het over afscheid.

Veel afscheid is eenzijdig. De hond gaat dood, je medespeler, je jeugd is voorbij. Anders is het het afscheid dat je niet overkomt, maar waarover je zelf de beslissing neemt. Je gaat weg op je werk. Dat doet zeer, als het leuk was, maar er komt iets nieuws voor in de plaats dat hopelijk nog leuker is. En zo niet, dan was je het zelf die voor het afscheid verantwoordelijk was. Eenzelfde gevoel is er bij mij vandaag, nu we met een weinig champagne en veel warmte naar eigen keuze afscheid hebben genomen van een huis. Ja, dat huis was en is ons zeer dierbaar, dus waarom wilden we dan weg? En ja, we hebben onszelf pijn gedaan, we voelen het, en onze kinderen en kleinkinderen zeker ook. Toch voelen we geen spijt, zelfs een beetje opluchting dat de kogel door de kerk is. En dat terwijl we niet alleen afscheid nemen van een bijzonder bezit, maar ook van een levensfase. Zonder dat er garantie is dat het allemaal leuker, spannender en avontuurlijker gaat worden. Zeker is: afscheid schept toekomst, hoe dan ook. Gelaagd is dit afscheid tenslotte, omdat het gespiegeld werd door het aanhoudende enthousiasme van de kopers die in zeer korte tijd vrienden werden. Dat helpt, al is het niet veel. Gauw slapen.