Vandaag gaat het over frankrijk.

Dat land vol geheimen, zeker voor ons, door kaarsrechte sloten getrokken polderbewoners. Achttien jaar ben ik hier te gast geweest, gast van het hallucinerende Provençaalse licht, van de koesterende zon, van de kronkelende beken en wegen in de groene vlaktes, van het Frankenvolk dat zijn Frankrijk naar onze maatstaven ernstig onvoldoende waardeert, soms zelfs frankarm maakt door zich met hangende ogen te beklagen over ‘leur vie’, ‘leur president’ en ‘leur imp

ots’. Terwijl wij juist zo onder de indruk zijn van de perfect getractorde heuvelruggen, de nooit eindigende reeks fijnzinnige kastelen, de duizenden verstilde dorpjes, de ernst waarmee het acht uur journaal de Franse cultuur onder de aandacht brengt en de oerzin waarmee de Fransen elke zondag klokslag twaalf uur aan het innemen slaan. Toegegeven, we kwamen als gasten en we zijn gasten gebleven. Kijkers vanaf de kant. Wel aangedaan maar nooit geraakt door de problemen van het echte, dagelijks leven hier. Wij kwamen voor het plezier en de zon en kregen die. Gek genoeg kunnen we van onze Franse vrienden geen afscheid nemen deze week omdat het ene paar op vakantie is in Martinique en het andere overwintert in Marokko! Chacun son propre soleil! Intussen jaagt de harde mistral steenkoud over de lege Cours Mirabeau als we Aix en Provence voor het laatst voorlopig, verlaten. Terug naar de Grote Houtstraat.


  • Facebook B&W