Vandaag gaat het over tanden poetsen.

Mijn vrouw en ik poetsen elektrisch, al jaren. Gedreven door gemakzucht en de aanhoudende complimenten van de mondhygiëniste zijn we er toe over gegaan om ’s avonds nog steeds elektrisch, maar ’s ochtends handmatig te poetsen. ‘Want dan wil je liever niet meteen dat gebrom aan je hoofd hebben’. Een belangrijke vraag is en blijft: wanneer zijn tandenborstel en opzetborstel zodanig versleten dat je aan een nieuwe moet? Altijd weer lastig. Vooral als de nieuwe er nog niet zijn. ‘Heb je al gekocht?’ ‘Nee, vergeten. Maar deze van je kleinzoon is nog goed, geloof ik, gebruik die maar zo lang.’ Van de week vroeg ik voorzichtig naar de aanwezigheid van nieuwe opzetborsteltjes voor de elektrische. ‘Hoezo? Ik heb er bij jou een paar dagen geleden nog een nieuwe op gezet. Heb je dat niet gemerkt dan?' ‘Nee,’ zei ik. En toen, met een helderheid van geest en taal die me stilletjes deed juichen: ‘Als ik het niet weet, dan voel ik het niet.’ Eureka! Want zo is de man. En je hoeft het maar om te draaien, en je hebt de vrouw. Toch?


  • Facebook B&W