Vandaag gaat het over gekte.

Een wijze lezeres schreef me: 'Nog even blijven. Vliegen kan altijd nog.' Helaas had ik al geboekt. Op maandag de halve dag aan de compu gehangen, hopend op een verlossend bericht van KLM. Wachtend, net als al die reizigers in lange rijen op de snelwegen, de perrons en op Schiphol. 'Ja, ik hoop toch nog wel weg te komen vandaag,' zei een schatje op TV in de overvolle terminal terwijl de sneeuw achter haar in dikke plakken tegen de ruiten joeg. Waarom zijn we niet als de beren? Sneeuw? Terug in je hol. Waarom nemen we niet sneeuwzondag? Ook op maandag en dinsdag. Gewoon, even pauze, even lucht, even niks, even wat anders dan die ratrace. Pas op de plaats. Letterlijk. Iedereen thuis of in zijn hotel. Lekker kneuteren. Hooguit af en toe aan de wandel. Kunnen ze in heel het land in alle rust schoonvegen, omboeken en klaar maken. OK

, het is woensdag, alles is weer op orde en dus in orde. Komt u maar, we gaan weer rijden, we gaan weer vliegen, veel plezier. Maar niks hoor, ik schrijf dit op de vroege dinsdag om half drie 's nachts. Wakker liggend omdat ik zo nodig om 4 uur op moet voor een poepvroege vlucht naar huis. Alleen maar omdat ik gisteren zou gaan en dus per se de volgende dag alsnog moest. Van mezelf. We zijn gek. En erger, ik ben het.