Vandaag gaat het over Hallyday.

Hij heette eigenlijk Smet, serieus, want van een waardeloze Belgische vader, maar als Johnny Halliday ( hoe krijg je het verzonnen en hoe durf je het te gebruiken) werd hij een god in Frankrijk

, vooral toen hij deze week na 74 overvolle jaren overleed. In het NPO 1 Journaal kreeg zijn legacy twee minuten, maar in Parijs ruimde TF 1 de complete, geheiligde Acht Uur uitzending voor hem in, alsof er geen Trump of Jeruzalem, en geen Korea of Macron bestond. Sterker nog, de Franse president schaarde zich devoot in de lange rij celebrities die de Franse Elvis Presley kwamen eren voor zijn niet te evenaren bijdrage aan de Franse cultuur. En dat met Amerikaanse namaak rock & roll in een tijd dat zelfs wij nog 'Tous les garcons et les filles' op straat zongen! Het is maar dat je weet, als je jong bent, and eager, dat er in je leven van alles mogelijk is, dat je alle kanten op kunt en het schier ondenkbare kunt realiseren. Als je maar wil. En als je maar weet wat je kan. En er dan ook voor gaat. Tout coeur! Hier en France houden ze voorlopig niet op om in alle media zijn lief en leed en leven te fileren en elkaar met dat sprookje te bemoedigen. Ik kijk ademloos toe. Vive la France!