Vandaag gaat het over polarisatie.

In het dividendbelasting debat gaf onze Tweede Kamer onlangs weer een fraai staaltje ‘dag en nacht kletsen zonder naar elkaar te luisteren’ weg. Achter het katheder is dat misschien nog wel te doen. Voor de televisie niet. Politici zijn berucht om hun standpunten. Daar zit niet voor niets ‘stand’ en ‘punt’ in. Ze staan er op. En wat je ook zegt, ze bewegen niet, punt. Alleen de eigen mening telt, het tegenargument niet. Emotie wint het steeds meer van ratio. Deze polarisatie is inmiddels in alle geledingen van onze samenleving doorgedrongen. Overal zien we hoe drammers standpunten uit elkaar duwen, met in hun kielzog slaafse volgers. De communicatiewetenschap draagt als mogelijke remedie aan om elkaar veel meer onderzoekend te bevragen in plaats van dood te gooien met het eigen gelijk. Maar dat is theorie. Gelukkig zijn er nog altijd idealistische bruggenbouwers en volhardende rijdende rechters die toesnellen om mensen en partijen bij elkaar te brengen. Maar hun argumenten ketsen vaak af op het onomstotelijk gelijk van de strijdende partijen. Als gevolg daarvan groeit het toekijkend leger der onverschilligen. ‘Ze bekijken het maar. Ik zie het wel.’ Niet verstandig maar wel begrijpelijk als 76 van de 150 2de Kamerleden voor de komende 3 ½ jaar zijn veroordeeld tot verplicht handopsteken. Slecht voorbeeld doet volgen.


  • Facebook B&W