Vandaag gaat het over grind.

Grind begrijp ik, schelp niet. Grind is steen, dat snapt een kind, maar al die duizenden schelpensoorten, en dan ook nog in de mooiste kleurpatronen, daarvoor moet je naar Wikipedia om te lezen hoe Moeder Natuur dat nu weer voor elkaar heeft gekregen. Ik kom er op omdat ik in mijn dagboek las hoe aan de voor- en achterkant van ons nieuw gebouwde huis schelpenpaden gelegd zouden worden. Totdat een lange, stijve grijze man in een groene loden jas langs liep terwijl ik in de barre tuin zwoegde en mij aansprak. 'Bent u de tuinman of bent u de eigenaar?' 'Beide,' wist ik naar waarheid. 'Mag ik u complimenteren met uw woning maar mag ik ook wijzen op een door mij vermeende omissie,' ging hij meteen door. Zonder op mijn 'ja' te wachten, baste hij: 'Ik mis een hond, heeft u geen hond?' Ik schudde betrapt van nee. 'En ik mis grind, heeft u geen grind?' 'Ook dat niet.' 'Ik adviseer u grind. En ik adviseer u hond. Beide werken in deze buurt voortreffelijk tegen de inbrekers. Een goedendag.' En hij tilde nog net niet zijn hoed op terwijl hij weg wandelde. We namen geen hond, maar we namen wel grind. Inmiddels toch weer vervangen door schelp. Schelp loopt makkelijker en kraakt net zo hard als je er met je voeten 's nachts overheen loopt. Mijn raadgever heb ik nooit meer gezien. De inbreker wel.


  • Facebook B&W