Vandaag gaat het over platitudes.

Het nieuwe kabinet wordt op tv

aan ons gepresenteerd. De betreffende dames en heren zijn nog zichtbaar en hoorbaar nerveus. Net als de dames en heren ondervragers die voor de gelegenheid hun extra stekelige best staan te doen. Het resultaat is voorspelbaar: een regen aan platitudes. Zo vindt Wopke Hoekstra op elke vraag alles wat hij gaat doen als minister van Financiën 'heel belangrijk' en gaat hij, want dat is het 'allerbelangrijkste' heel zuinig zijn op de centjes van de slager, de bakker en de verpleegster. Ingefluisterde shit, en dat uit de mond van een hoogvlieger (bijna twee meter!) met een enorm stel hersens en geweldige opleiding en carrière. Zie mevrouw Kaag een internationale carrière bij de VN opgeven voor een rol als staatssecretaris BuZa naast Halbe Zijlstra en hoor haar op Dag 1 al meteen verzekeren dat ze het 'heel goed samen kunnen vinden'. Hoe zonde van onze tijd en hun start. Maar het is ook de schuld van het journaille dat meteen weer wanhopig en vruchteloos begint te hakken en breken in plaats van al deze nieuwelingen eerst eens rustig en liefdevol aan ons voor te stellen. Vraagt de altijd wat onbenullige Ron Frezen aan Rutte 'hoe hij de kloof tussen politici en burgers denkt te gaan dichten.' Ja, lekker zeg. Frezen had beter zelf kunnen beginnen door zijn kijkers eerst eens te laten proeven van hun talent en bekwaamheid. Dat breken komt straks wel weer vanzelf.