Vandaag gaat het over toekomst.

Mugabe blijft maar leven, de Rohingya bijna niet meer, Singapore is vol, Nederland stevent af op een verkeersinfarct, in Spanje dreigt een burgeroorlog, Afrika komt maar niet van de grond, de Brexit is een ramp voor de Britten en voor ons, Amerika verbrandt, verstormt en verzuipt, alles onder Trump. En zo verder. Het kost met de dag meer moeite om de krant te spellen en het Journaal te zien. 'We kunnen er met z'n allen toch moeilijk onderuit dat het zwaar klote gaat met de wereld, lieverd,' schreef ik aan mijn jongste zusje. 'Het is vele malen erger nog dan ik in mijn zwartste stukjes durf te verwoorden.' Ik mailde haar in antwoord op haar verzoek om de mate van zwartgalligheid van mijn stukjes te temperen. Ik schreef haar vanuit mijn luie stoel en bereikte haar in de hare op de camping. Zodoende kwam mijn volgende zin luid en duidelijk door: 'En wij zitten als dommige apen na horen en zien zwijgend op onze overvolle terrassen, in onze leunstoelen bij de warme haard en voor onze tenten. Maar lieve zus, je hebt gelijk, behalve de lol van het schrijven heeft het niet veel zin je over de toestand in de wereld al te veel zorgen te maken. Veranderen doet het niets. En bezorgd zijn we als serieuze Hollandse burgers van onszelf al genoeg.'


  • Facebook B&W