Vandaag gaat het over spitsuur.

Als vanzelf is het in onze maatschappij zo gekomen dat ik 's ochtends niet hier maar daar moet zijn, en jij niet daar maar hier. Da's nou jammer. Op het kruispunt van hier en daar ontmoeten in ons smalstratige landje overhaaste forenzenauto's, bolderkarren, E-bi

kes, scooters, brommers, fietsers, bussen, vrachtwagens, moeders met kinderen voor- en achterop, vaders met kinderen aan de hand en o jee, schoolgaande kinderen in hun eentje, al of niet op de fiets, elkaar in een wirwarrige opeenhoping die met het jaar erger wordt. Achter het stuur van je auto hou je je hart vast als je in de bange ogen van de kids op de stoep kijkt. In het Amazonegebied leven reuzenspinnen met acht ogen. Ik vermoed dat de mensensoort Darwinistisch naar deze situatie zal evolueren teneinde ons voortbestaan op de weg te garanderen. Als eerste in Nederland. Hoe trek je dat zenuwslopende spitsuur uit elkaar? Laat ons nieuwe kabinet, die 24 personen met Vertrouwen in hun Toekomst, daar eens een originele oplossing op loslaten. In plaats van op een achternamiddag in een achternamiddagkamertje anderhalf miljard kostbare dividendbelasting aan het grote, internationale bedrijfsleven te schenken. Ik grom boven de krant. Kleindochter lief vertrekt op haar fiets vanuit de opperste veiligheid van ons logeerbed naar school. 'Zul je heel erg voorzichtig zijn, lieverd?' 'Ja opa.' Kusje.