Vandaag gaat het over betrouwbaar.

Een overheid mag kortzichtig zijn, inhalig, arrogant en nog zo wat herkenbare kenmerken, maar het wordt pas echt erg als een overheid onbetrouwbaar is. Op zijn minst namelijk moet de machteloze, belastingbetalende burger er op kunnen rekenen, dat het adagium van onze vaders en moeders - afspraak is afspraak dus hou je aan je woord - in extremo geldt voor hen, onze leiders en bestuurders, aan wie wij door ze te verkiezen, al ons vertrouwen hebben gegeven. Niet dus. Dezelfde overheid die ons het ene jaar aanspoort braaf en spaarzaam te zijn en onze hypotheekschuld af te lossen, hapt een volgend jaar, 2017!, gretig toe om daar een boete op te zetten. Nadat Nederlanders in steeds grotere aantallen getrouw hun mooie Hollandse daken tegen hoge kosten hebben bedekt met Chinese zonnepanelen mag er ineens niet meer tot 2023 gesaldeerd worden maar wordt dat 2020. Weg rendement. En nadat eerst het heilig H-woord werd geschonden door na alle beloften toch aan de h

ypotheekrente te knagen, zet de Haagse rat nu ineens al zijn tanden in. Weg zorgvuldige budgetberekeningen van honderdduizenden gezinnen. Hoezo vertrouwen in de toekomst? Een overheid die afspraken schendt, die zijn burgers voor het blok zet, die willekeur verkiest boven kieskeur, die overheid creëert afstand, wantrouwen, stille woede. Uiteindelijk vertaalt die zich in minder democratie, meer fraude, meer 'ik regel m'n eigen zaakjes wel'. En zo wordt Rutte III Wilders I.