Vandaag gaat het over makelaar.

Er zijn er nogal wat in Nederland die met hun te brede stropdassen, te smalle pakken en te bruinleren schoenen het beeld willen geven: wij zijn in zaken, grote zaken. Onze makelaar in Frankrijk verschijnt op een zwarte scooter in een zwart leren jack over een diep uitgesneden zwart T-shirt dat alle ruimte laat voor zijn bling bling halsketting en dito armbanden. Tijdens de bespreking toont hij mijn vrouw en mij zijn power gelifte spierballen. Hij is steevast te laat. Op zijn horloge ontneemt een foto van zijn gezin het zicht op de tijd. Elke ontmoeting toont hij zich zonder mankeren opgeruimd en zorgeloos ('Pas de souci' is zijn motto), hoeveel problemen hij ook veroorzaakt door weinig te vragen, minder te weten en veel te vertellen. Met name over zijn hobby: hij is illusionist. Als ik hem zeg dat hij dat, gezien zijn veel te hoog ingeschatte vraagprijs, volgens mij ook overdag in zijn werk is, incasseert hij dat met de glimlach die hij elke ochtend op zijn gezicht beitelt. Elke vorm van kritiek of aansporing tot verandering glibbert van hem af als water van een kikker. Monter blijft hij voortdurend zijn halve waarheden verkondigen en changeert die naar believen. Net zo makkelijk, pas de souci. Als we hem dwingen tot een veel lagere vraagprijs en hij eindelijk een eerste bod voor ons huis krijgt, weigert hij het bedrag aan de telefoon te noemen, omdat het niet zonder zijn toelichting kan. We slapen slecht. Duur van de uitleg de volgende morgen: twee uur. Pas de probleme. Wanneer we ondanks zijn medewerking bij toeval een koper hebben, verbreedt zich zijn glim tot een lach bij zijn vraag: 'Et

es vous content?' Kosten dezes: twintig mille. Pas de souci.


  • Facebook B&W