Vandaag gaat het over le temps perdu.

Bijna 18 jaar vonden we rust en ruimte in de Provence bij Aix. Een romantisch huis met land, bos en riviertje. Eerst was er schone lucht. En diepe stilte. De arend, de egel, het zwijn en de bever. De grote blauwe libel. De tegen de muur op elkaar vrijende grootformaat nachtvlinders. Zwoele avonden. Schitterende sterrennachten. Maar het paradijs bestaat niet. Daar was de weg. Motoren, plat met 140 door de bocht. Toen kwam het industrieterreintje. Met de bieb-bieps van de vorkheftrucks en de hoge fluit van de fabriek. En meteen ook de kennel. Tien, twaalf razend blaffende jachthonden. We bleven stoïcijns in onze stoelen zitten, zon en licht in het gezicht. Jaar na jaar, genietend van de talrijke mooie momenten, samen met letterlijk honderden gasten. Tot aan de overgave. Ook hier staan nu de files naar en in de stad. Ook hier zijn er buren die zo maar vertrekken, zonder adieu. Ook hier lege winkels in het dorp. Ook hier overvolle parkeerterreinen bij het strand. Ons paradijs gaat terug naar de Fransen. We droomden van ideale kopers en we kregen ze. Een prachtig gezin met jonge kinderen, honden, paarden en schapen. Zodat ze het jaar rond kunnen genieten omdat ze zelf geluid genoeg maken tegen het lawaai van de oprukkende wereld. En wij? Wij treuren om het verlies in het volledige besef van 18 jaar winst. Gelukkig hebben we de foto’s nog.


  • Facebook B&W