Vandaag gaat het over foto's.

Mijn vrouw vindt het jammer dat ik als als schrijver zo weinig fotograaf was dat zij in de verschillende stadia van haar leven met mij, de kinderen, familie en vrienden nauwelijks is vastgelegd. Ze koestert daarom de inderdaad prachtige foto die fotograaf Chris Hoefsmit van haar heeft gemaakt als jonge moeder, met dochter Renate op schoot. Het is, ze heeft gelijk, een van de weinige. Samen betreuren we alle geëigende momenten die we - en waarom? - hebben laten passeren zonder de foto te maken die nu onze broze herinneringen zou kunnen verlevendigen. Hoe zagen we er uit? Met wie waren we waar? En vooral: hoe keken we? Het tekort schrijnt des te meer nu we in een tijd leven dat de hele wereld de hele wereld filmt en fotografeert, tot op een punt dat er nauwelijks meer een dag is waarvan niet enig moment is vastgelegd, niet zelden in tien- of honderdvoud en dat dan nog gedeeld, soms met miljoenen. Wat betekenen al die tienduizenden foto's voor onze geliefde nakomelingen, straks als zij de dagen van reminiscentie tegenkomen? Kun je nog drinken uit een bron die overloopt, of is voor het echte lessen van je dorst noodzakelijk dat je water schept? Beetje bij beetje. We zullen het zien, dat wil zeggen: zij.