Vandaag gaat het over familie.

Mijn vrouw voelde zich heerlijk in Andalusië, vooral als de hitte van de dag had plaats gemaakt voor de zwoele avond en de straten in het centrum werden gevuld met vaders en moeders, kinderen en baby's en opa's en oma's die vanaf een uur of negen in vrolijke harmonie gezamenlijk optrokken, richting middernacht! In een mum van tijd waren de ijssalons weer vol, raakten de statafels op de stoepen voor de cafés

en tapasbars bezet en was de lucht zwanger van een aangename kakofonie van praten en lachen, van waarschuwen en liefkozen. Als rechtgeaarde Hollanders konden we niet anders dan er met enige afgunst naar kijken, prettig geraakt door de vanzelfsprekende hechtheid waarmee al deze families met elkaar omgaan, en lichtelijk jaloers omdat wij daarvan het nodige zijn kwijt geraakt. Elkaars verjaardagen bezoeken we minder, felicitaties gaan via de app, het getrouwe zondagmiddag bezoek aan ouders is van een verloren gegane tijd, soms gaan er een of twee weken voorbij zonder contact en ook al wordt de extended vorm van het gezin die familie is ook bij ons nog altijd als belangrijk gezien, de invulling haalt het niet bij die van een Sevillaanse septemberavond. Wie weet wordt een positief effect van de opwarming van de aarde dat we het warme donker gaan benutten voor meer buiten samen zijn. De overvolle terrassen op zomerse avonden die we nu al kennen, zijn wellicht een uiting van dat verlangen.


  • Facebook B&W