Vandaag gaat het over contact.

Wat het meeste opvalt als je dagen doorbrengt in door massatoerisme overspoelde oorden als Sevilla is het gebrek aan contact met de rondreizende Japanners, Chinezen en Zuid-Koreanen. Zelfs geen oogcontact. OK, als je geen Engels spreekt of je bent opgenomen in een grote groep, ligt contact met de mensen om je heen minder voor de hand, maar we zien geen blik, geen glimlach, niets, geen enkel teken dat ze weten dat we er zijn, laat staan dat ze willen weten wie we zijn. Na een dag of twee valt het op, na een dag of vier voelt zelfs mijn anders zo welwillende vrouw een gevoel van weerstand en onbegrip opkomen. Het is, zegt ze, alsof deze mensen wel onze steden willen bezoeken maar niet de mens die er leeft. En als het je eenmaal is opgevallen, krijg je ze niet meer van je netvlies: al die stellen en groepen, de jongeren razend modern en goed gekleed, de ouderen zichtbaar welgesteld, die wat verdwaasd naar onze oude stenen lopen te kijken, overvoerd met zinloze feiten en cijfers door overijverige gidsen, en dan al fotograferend - onophoudelijk ook zichzelf en elkaar - op naar het volgende Alcazar of museum. Toch maar eens gauw naar Japan om te ervaren of wij daar dan wel contact willen en kunnen maken.


  • Facebook B&W