Vandaag gaat het over plezier.

Het oude kasteel van Koning Pedro de Eerste dat majestueus waakt over de Andalusische vlakte rond Carmona huisvest nu een prachtige Parador. Met name de vroegere Koningszaal, waar de vorst zijn hoge gasten ontving, is van een grote schoonheid. Er zitten daar zestig gasten van het hotel aan tafel, waaronder een paar grote groepen Japanners. Vanachter ons tafeltje bij het raam kunnen we niet anders dan gefascineerd toekijken hoe ze gang na gang zonder enig contact zitten te eten, tussendoor met de hoofden naar beneden spelletjes doend op hun phones en vele glazen wijn met grote slokken soldaat makend. Het is van een grote treurigheid. De volgende morgen om half acht zie ik dezelfde groep alweer verspreid op stoelen in de chique lounge zitten, behangen met tassen en camera's, starend naar hun phones, wachtend op de bus. Even verderop in de gang roept een Amerikaanse gids 'Okay folks, get the move on, the bus is waiting', naar zijn groep oudjes die nog wankel van de sherry komen aanschokken. Het is maar wat je wilt en waar je plezier in hebt.