Vandaag gaat het over welkom.

Mijn Franse buren vinden het fijn dat wij ze af en toe uitnodigen voor een borrel of een etentje. Maar ze vinden de manier waarop wij dat doen maar raar. Terwijl ze nog de helft niet weten van wat wij aftobben voor het zover is. Eerst overleg ik met mijn vrouw of het ‘niet weer eens tijd wordt’ om de buren uit te nodigen. Het is tenslotte alweer weken geleden dat we ze echt spraken, zij hebben ons de vorige keer te eten gehad, het is belangrijk dat we een goede verstandhouding met ze hebben en houden zodat we ze in geval van nood kunnen bellen en ze zijn best leuk. Gelukkig, mijn vrouw is het met me eens, al heeft ze moeite met hun radde, vaak onverstaanbare Provençaals en hun neiging om te veel drinkend te lang te blijven plakken. Vraag jij ze of vraag ik ze? Doe jij maar. Zal ik ze bellen? Misschien moet je er gewoon even heen lopen. OK, maar misschien dan toch eerst even bellen dat ik eraan kom. Ze zijn er niet. Althans, ze nemen de telefoon niet op en achter het hek zie ik alleen de grommende bek van de Rotweiler Attica. Na nog twee pogingen heb ik beet. Buurvrouw Estelle doet blij verrast de poort open. Hebben jullie peut et

re zin om volgende week zaterdag bij ons te borrelen en te eten? We dachten zo vanaf zes uur. Nemen jullie de kinderen mee of niet? En wat willen jullie graag eten? He? Wat? Volgende week zaterdag? Wat we dan willen eten? Aucun idee. We weten ook echt nog niet of we dan kunnen. C’est des vacances. Misschien zijn we wel weg. Mais en principe, bien sur, super, absolut! En ze sluit met de verbazing nog op haar gezicht de poort. Een paar dagen later, het is nog lang geen zaterdag, springt haar vrolijke echtgenoot Rachid uit de bosjes als ik langs rij. Rachid! Ferdinand! Comment ca va! He Ferdinand, ik heb hout nodig voor de pizza oven, mag ik straks even wat bij je komen halen? Daarnet belden vrienden uit Parijs dat ze in de buurt waren en die komen straks langs en blijven eten. Weet je wat? Komen jullie er gezellig bij. Vinden we hartstikke leuk. d’Accord? Maar…eh…ik moet dat eerst nog even aan mijn vrouw….Ben je gek…kom gewoon..zie maar hoe laat…we merken het wel…altijd goed joh…gros bisous, a ce soir. Moeten we niet nog een bosje bloemen voor ze kopen dan? zegt mijn vrouw.


  • Facebook B&W