Vandaag gaat het over slaaf.

Ik beloofde u na vier weken geheelonthouding een eerste stand van zaken. Welnu, de zaak staat nog. Er is geen druppel ingegaan, niet een promieltje. Met veel dank voor de steun van velen. Op een lange tafel in een Franse tuin meende ik eergisteren in de schemering van de mooie, zwoele avond toch echt een karaf met een restantje rosé te zien. Het was water. Zo lastig is het dan weer wel als je licht oprispend aan je zevende spaatje

zit. Voor het overige viel het mee om 'nee' te zeggen. Ook al weigert het lijf tot nu hardnekkig om in de stand 'fit' te schieten en is er ('Zijn er nog koekjes in huis?') nog geen halve kilo af. Zo gemakkelijk spa je vijftig jaar drinken niet weg (grappig dat we alcohol nuttigen drinken noemen). Maar goed, niet zeuren, hij die slaaf af is, kan niet meteen koning zijn. De strijd gaat voort. Ik ben maar wat blij met de glimlachjes van mijn dierbaren die me opvallend vrolijker en aardiger vinden. Toe maar. En ik troost me met track 5 van de LP Muswell Hillbillies uit 1971 van The Kinks waarop mijn favoriete popdichter/melancholicus Ray Davies zingt: 'Oh demon alcohol, sad memories I can't recall, who thought I would fall, a slave to demon alcohol'...pom-pom-pompompompom (bis).