Vandaag gaat het over opa.

In de nagloeiende vooravond lopen ze over het weiland naar het bos om verkoeling te vinden bij de beek, mijn vrouw, twee dochters en zes kleinkinderen. Mijn schoonzoon en ik staan in de deur en kijken ze na. 'Allemaal van jou,' zegt hij en slaat een grote arm om me heen. Dat gebeurt, als je een hete week vakantie indringend samen bent. Hij bedoelt natuurlijk 'via jou' maar hij heeft onbedoeld gelijk. Opa zijn maakt behoudzuchtig. Laat dit blijven zo. Zet dit beeld stil van hun zomerjurkjes en teenslippers, van hun boven het gras wippende, blonde haren, hun lome gang en klaterende lach als ze stoeiend verdwijnen onder de kathedrali

sche platanen. Sluit de poort, ontmantel de wifi! Maar nee, na morgen, na nog zo'n avondzon en sterrennacht zal de grote weide leeg zijn en de beek weer stil, zullen ze toeterend en zwaaiend verdwijnen, terug naar hun banen, hun scholen, hun zorgen en verlangens in hun eigen levens. Met alle risico's van dien.