Vandaag gaat het over teleurstelling.

Diepe teleurstelling. Nooit had ik gedacht dat Europa, dat mooie, beschaafde Europa van ons, die zwaar bevochten, imperfecte maar o zo historisch noodzakelijke Europese Unie van ons, dat die onze mede-lids

taten, onze partners en bondgenoten, onze geliefde vakantielanden, onze oudste cultuurdragers Griekenland en Italië zo koelbloedig, nee koudbloedig en meedogenloos egoïstisch zouden laten barsten met het vluchtelingenprobleem. En dat alleen maar omdat zij toevallig in de eerste golf van de asielzoekersstroom zitten zodat wij ons lekker achter hun magere ruggen kunnen verschuilen. Hoe kan het, dat wij politici hebben, leiders zelfs, die beloven om in het kader van een twijfelachtige deal met de schurkturk een armzalig aantal vluchtelingen over te nemen, zelfs dat niet nakomen, sterker nog, stokdoof en stekeblind blijven voor de smeekbeden van de overbelaste eilanden en kuststeden om ruimhartig geld voor opvang en verzorging. Ik snap er echt helemaal niets van. Misschien ken je de argumenten niet voldoende, zegt een vriend. Wie ze weet, mag het zeggen.