Vandaag gaat het over nagel.

De nagel van mijn linker grote teen is aan het loskomen en hangt zo langzamerhand als een zielig bruggetje boven het vlees. Ik kijk er vol verbazing naar. Heel mijn lange leven is die nagel er gewoon geweest, zoals het hoort, en niets in mij hield rekening met een voortijdig afscheid. 'Wat doe je nu, nagel,' spreek ik hem toe, 'waar wil je heen: de vuilnisbak? Bedenk hoe leeg je leven zal zijn zonder mij, dus blijf.' Maar nee, al donkerder kleurend neemt de nagel steeds verder afstand van mijn teen. Totdat het gevaarlijk wordt. Straks scheur ik 'm per ongeluk los als ik wat al te driest een sok aantrek. En onvermijdelijk zet zich vast in mijn hoofd dat de zaak aan het ontsteken is. Ik voel het! De dokter? Ik kijk wel uit. Straks zet die een jaap van een spuit in m'n teen. Schijnt extreem pijnlijk te zijn. Afwachten is beter. Misschien groeit ie weer vast. Of komt ie vanzelf helemaal los. Kan ik 'm in een doosje doen. Toch ook wel weer fijn, zo'n dichtbij, klein probleem dat je focus even helemaal weghaalt bij de krant en het journaal. Kan je, met je been omhoog en uitzicht op je teen, lekker van de zon genieten.


  • Facebook B&W