Vandaag gaat het over cocktail.

Onze Franse elektricien roept bij de koffie de dag na de aanslag in Manchester dat hij de oplossing voor het terrorisme heeft. 'Denk eens goed na,' roept hij opgewonden, 'wat terroristen kenmerkt is islam, familie en martelaar. Pak ze dus daar op aan. Zet van iedere dode terrorist de hele familie uit, tot en met neven en nichten. Schuldig of niet, tant pis. En begraaf de dode met een varken. Is-ie onrein en komt hij niet in de hemel.' Toe maar. Hij blijft nog even vuur spuwen: 'Als ze onze onschuldige vaders, moeders en kinderen vermoorden, moeten wij dat blijven goedpraten en toekijken? Nee. Maar als ik dit in de krant zet, ben ik een racist.' Onmacht en woede vormen een giftige cocktail voor haat. Bij het lezen van de krant en het kijken naar steeds weer dezelfde verschrikkelijke beelden wordt die haat dagelijks bij tientallen miljoenen mensen gevoed. En ze hebben geen uitlaatklep. Omdat er geen oplossing is. Terreur is de prijs die we betalen voor terras; voor de grote ongelijkheid die het internet over de hele wereld zichtbaar en tastbaar heeft gemaakt. De oplossing begint met de erkenning dat er voorlopig geen oplossing is. Intussen dreigt het oog om oog, tand om tand. Dan is een varkensgraf nog mild.