Vandaag gaat het over mogelijkheden.

Vorig jaar overleed Nathalie, onze 49-jarige hulp in de Franse huishouding, tevens vrouw van Eric, sinds 17 jaar onze tuinman, steun en toeverlaat. Hij heeft gerouwd, hij rouwt nog steeds, maar toch valt sinds kort zo af en toe het woord vrouw. Al is het maar tegen de eenzaamheid. Deze week vonden wij een nieuwe femme de menage voor onze ruitjes, vloeren en spinnen. Ze heet...Nathalie, ze is net zo klein, springerig, praatgraag en vite, vite als de eerste, en, ze is minstens zo lief. Deze Nathalie is 33 en heeft een kind van 3 van een vader die wegliep toen ze zwanger was. Sindsdien moet ze van mannen niet veel meer hebben. Zegt ze. Maar wat nu als....? Onze Eric is rustig, aardig, toegewijd, gedisciplineerd. Een oude koppelaar mag toch dromen over mogelijkheden? Hij mag toch, ondanks 16 jaar leeftijdsverschil, beelden zien van een zonovergoten bruiloftspartij in zijn Franse tuin? Of mag hij dat niet? Je gaat geen gekke dingen doen, jij, roept mijn vrouw. Maar als we Nathalie nou vragen om te komen werken als Eric er is en dan om 10 uur met z'n allen even koffie drinken? Dat mag toch wel?