Vandaag gaat het over beeld.

Ik wilde niet meer over hem schrijven, maar het moet: Trump. Eerst schokte hij met zijn persoon, toen met zijn denkbeelden, vervolgens met zijn uitlatingen en de toon waarop, toen met zijn team, toen met zijn overwinning, toen met zijn decreten, toen met zijn flaters, maar het meest van al schokte hij me vorige week toch met zijn beeld. Wat een onbeschofte vlegerige boerenkinkel stond daar in Taormina. Wat een bange voordringer, radeloze redeloze loudmouth. Maar het ergst van al in dat beeld van die groepsfoto waren wij, Europa, vertegenwoordigd door een stel piepende muizen, op weg om vertrapt te worden door deze olifant in de porceleinkast van onze beschaving. Ze rommelpotterden ontmoedigd om hem heen, die leiders van ons, wit van stille woede, strak van verbeten verbolgenheid, maar ook met een hopeloosheid die me ontdaan maakte. Arm Amerika. Arm klimaat. Arm vooruitzicht. Ik weet bijna zeker dat de Russen een waanzinnig compromitterend filmpje van hem hebben in een Moskous hotel. Moet wel. Het is onze voornaamste hoop.


  • Facebook B&W