Vandaag gaat het over logies.


In het Franse chateau waar we slapen is de 'ruime kamer' van booking.com zo klein dat ik over m'n vrouw heen in het allertwijfelste van alle twijfelaars moet kruipen. Kosten dezes: 150 euro, ex. ontbijt. Maar het kan slechter. Bij het dejeuner spreken we een Hollandse vrachtwagenchauffeur en zijn maatje die een spoedbestelling van buizen in Marseille hebben afgeleverd. 'Wilden de Fransen niet doen,' zegt de Hollandse bolster, 'dus goud voor de baas en zilver voor ons. We mochten zelfs in een chateau slapen. Nou lekker. Helemaal op zolder in een piephokje met anderhalf persoons bed. En we hadden natuurlijk twee bedden besteld. Ik slaap niet eens met m'n broer. Dus stampij, niet? Maar alles zal vol. Niks mee te maken. Je moet nooit met ze in discussie gaan. Gewoon 'non' zeggen. En verder geen woord Frans. Ja, mijn nicht was met een Fransman getrouwd en die zijn gescheiden dus het woord 'separe', dat kende ik. Hebben ze dat bed uit de kamer gesloopt, zeg en twee bedden uit een hok getrokken en opgemaakt. Prima geslapen. En nog wat. Zat het hotel-restaurant vol. Ook gereserveerd hoor. Maar wij konden mooi naar de pizzeria. Dacht ik niet. Weer 'non'. Hebben ze een taxi besteld en ons naar een chique tent 10 kilometer verderop gereden. Lekker gegeten joh. Nou, tabee hè, we gaan op huis aan. Feijenoord vanavond.'