Vandaag gaat het over bevrijding.

Regeren is reageren. In een tijd dat de wereld razendsnel verandert, verslechtert zeggen velen, moet dat reageren snel. Anders blijft regeren achteruit zien. Nu de kiezer heeft gesproken en de nieuwe Tweede Kamer alweer een tijdje machteloos te neer zit, nemen vier heren en een dame wel erg ruim de tijd om de zwaar bevochten uitslag te vertalen in een regeerakkoord. Waarom zo traag? En vooral, waarom zo nauwgezet? Wat vandaag wordt afgesproken is morgen niet meer geldig. Laat staan voor vier jaar. Ik zou zeggen: volg de geest van de tijd. Leg vast op grote lijnen en ruil de scherpe puntjes in voor vertrouwen in elkaar. Ja, ja, ik weet: de devil zit in de details. Je neemt dus het risico dat je zo af en toe pas in de Kamer ontdekt dat je het toch niet eens bent. Tant pis. Vier de bevrijding door ruimte te maken voor het tegengeluid, bevrijdende dialoog in plaats van dat eeuwige gekibbel. Het volk mort, 150 Kamerleden draaien duimen en intussen giet, stormt en breekt het overal buiten de Haagse stolp. Dus weg met het gemier op de vierkante centimeter en op naar een bevrijde regeerstijl. Heel graag zien we Mark en Jesse nog voor 1 juni hand in hand op het bordes.