Vandaag gaat het over toen en nu.

Stefan Zweig schreef zijn autobiografie in Brazilië waar hij als emigrant was beland, op de vlucht voor het naziregime. Aan de vooravond van onze herdenking van toen en in het licht van onze toenemende zorg om het nu, citeer ik opnieuw Zweig: 'Daar stonden mijn boeken: kon iemand die teniet doen? Daar stond mijn huis - kon iemand mij eruit verdrijven? Daar waren mijn vrienden - kon ik die ooit verliezen? Ik dacht zonder angst aan dood, aan ziekte, maar ik had niet het vaagste beeld van wat ik nog zou moeten beleven, dat ik dakloos, verketterd, als balling opgejaagd van land naar land zou moeten zwerven, dat mijn boeken verbrand, verboden, vogelvrij verklaard zouden worden, mijn naam als die van een misdadiger aan de schandpaal zou worden geslagen en dat diezelfde vrienden (...) zouden verbleken als ze mij toevallig tegen kwamen.' Elk jaar zeggen onze voorgangers op pleinen, erebe

graafplaatsen en in de media dat 'we moeten herinneren en herdenken opdat niet weer gebeurt wat toen gebeurde.' Desondanks, Zweig maakt het ondubbelzinnig duidelijk, zijn we niet voorbereid.


  • Facebook B&W