Vandaag gaat het over emotie.

Een man zoekt me op om te vragen of ik hem kan helpen met een probleem. Hij doet vrijwilligerswerk en moet dan regelmatig een woordje doen. Niet zelden gebeurt het hem dat hij, overmand door emotie, halverwege naar adem hapt en even pauze moet nemen. Brok in de keel, traantje wegpinken, het overkomt ons allemaal wel. Maar hij heeft er last van, voelt zich onzeker, beschaamd soms zelfs. ‘Ik weet dat de mensen voor wie ik spreek er niet zo’n probleem mee hebben,’ zegt hij, ‘maar ik wel. Dus, heb jij tips om hier iets aan te doen?’ Ik denk het niet. Ik denk ook niet dat het hoeft. Dat brok, dat is een brok van jaren. Als je emotie zich zo manifesteert, dan kun je dat niet voorkomen. Veranderen kun je wel de manier waarop je er naar kijkt. Misschien helpt: nou goed, zo werkt dat blijkbaar bij mij, so be it. Zie dat brok, opper ik hem, als onderdeel van je informatie aan je publiek. Dat brok zegt ze dat je het echt meent, dat het waar is wat je zegt. Een groot goed in deze nepnieuws-tijd.


  • Facebook B&W