Vandaag gaat het over deformatie.

Media en politici spreken over de formatie, maar met alle respect: het is toch echt deformatie. Probeer in Rutte, Pechtold, Buma en Klaver jezelf te zien en leef dan mee met hun nachtmerrie. Nog hor en dol van de lijf en zinnen slopende campagne zitten ze de komende tijd alweer tegenover elkaar. Weer diezelfde koppen, mijn hemel! Weer dat snelle, nerveuze grijnslachje van Mark, die neus van Sybrand met die nerventotende nasale stem eronder, dat arrogante achterover leunen van Alexander en dat triomfale in de manier waarop Jesse zijn van jeugd glanzende zwarte lokken schikt. En, oh my god, weer die eindeloos herhaalde, overbekende en nooit veranderende standpunten over zorg, arbeidsmarkt, voltooid leven, defensie, vluchtelingen en onderwijs. Nee, Alexander, alsjeblieft, niet weer! Terwijl de wereld in brand staat en er per dag dictators bij komen (Zuma, Maduro, Cartes), zijn onze partijleiders gedwongen maandenlang hun minutieuze verschillen voor volk en vaderland (lees achterban en media) uit te vergroten, terwijl de nieuwe Tweede Kamer in de wachtstand duimen draait, nagels bijt, foontje loert en zomerrecest. Als dat geen deformatie is.