Vandaag gaat het over verwijlen.

Mooi oud woord, aangereikt door een mooie, oude vriend. Verwijlen is vertoeven, talmen, stilstaan bij. In het lieve land tussen de Lot en de Garonne, waar de heuvels als blije borsten in de dalen liggen, verwijlen wij, de kok, de schrijver en de regelaar. Een week lang kookt de kok, regelt de regelaar en schriijft de schrijver. We vertoeven in een met zorg en liefde opgeknapt boerderijtje waar we talmen bij het zicht op de met miljoenen bloemen geel bespikkelde hellingen, ingekleurd met het rozewit van de ontluikende pruimenbomen. Inderdaad, Monet. Gedrieën staan we stil bij de zin van het leven dat zich, als de wifi wegvalt, openbaart met stilte in de oren, beauty in the eyes en rust in het hoofd.