Vandaag gaat het over stemmen.

Ik stem altijd. En ik stem graag. Vroeger was er stemplicht. Je moest. Niet dat de hermandad met stok en zweep achter niet-stemmers aan zat, maar het hielp wel. Jammer dat het weg is. Met het verplichten lieten we aan elkaar zien dat stemmen iets is dat je met z'n allen doet. 'Wat doet mijn stem er nou toe,' zeggen mensen me vaak. Inderdaad, niets. Maar als we allemaal stemmen, zetten we met elkaar een toon, wijzen we een richting, maken we...stemming. Dat is vele malen beter dan stemmingmakerij. Komt bij dat ik hou van het ritueel van de ernstige rij burgers in de hal van het bejaardentehuis, voor een keer geduldig wachtend om zich te legitimeren bij de heilige drie-eenheid achter het tafeltje. Waarna de bedremmelde gang volgt naar het stemhokje, inderdaad een replica van de biechtstoel, waar je je, al is het maar eens in de vier jaar, uitspreekt, verklaart. Beschermd door een gordijntje tegen de wereld, voeg je je bij die wereld.


  • Facebook B&W