Vandaag gaat het over er zijn.

Onlangs waren mijn vrouw en ik bij een magistrale voorstelling van Freek de Jonge. Wat is het heerlijk om in een tijd geleefd te hebben dat hij er was om ons te beleren en te bestraffen en ons daarmee enorm te vermaken. Zo scherp, zo origineel. En zo lang al. Midden in het verhaal ging hij op de filosofische toer. Echtgenote Hella moest het zaallicht aan doen en Freek vroeg de duizend man in de stoelen: 'Wat is je antwoord op de vraag: mag ik er zijn? Wie Ja zegt moet even z'n vinger op steken.' Drie vingers! Drie op duizend! Freek leek niet eens heel erg verbaasd. Maar ik was stup

efait. Hoe kon dat? Wat was dat? Bang voor Freek? OK, 50 procent er af. Overvallen door de vraag? Kan. Maar toch. Slechts drie die openlijk durfden te zeggen: Ja, ik vind dat ik er mag zijn. Drie! Ik trok schielijk m'n vinger in. Blijkbaar een afslag gemist in mijn leven.


  • Facebook B&W