Vandaag gaat het over Marianne.

Eindelijk kon ze dan haar verhaal aan Nederland kwijt. Bij Nieuwsuur. Na weken van lijsttrekkende mannen zonder baarden die continu en onvermijdelijk hetzelfde zeggen, zat ze daar, bleek en gespannen, maar liefst een half uur tegenover onze aller eigenste woman from Mars, Mariëlle Tweebeke, Marianne Thieme, de enige vrouwelijke gezichtsbepalende politica die we nog hebben. En wat een gemiste kans. Maandag 26 februari 2017, geen beter moment om, licht van toon en superieur van inhoud, een heerlijk betoog te houden over de zegeningen van een maatschappij die gaat ophouden de aarde te vervuilen en leeg te eten, van een politiek die stopt met cijferfetisjisme, vliegen afvangen, betweter spelen, zeteltjes roven en pluche vasthouden en van een toekomst waarin mensen, dieren, planten en grondstoffen elkaars volledige gelijke zijn. Al was het maar omdat ze elkaar zo nodig hebben om er nog te zijn, straks, als je kleinkinderen mogen stemmen. Helaas, na tien jaar vechten en verschopt, verkleind en verguisd te zijn, heeft Marianne nog wel de onverzettelijke wil, maar haar jeugdig elan heeft plaats gemaakt voor verbetenheid. Letterlijk. De enige ontspannen lach na al het ouderwets aandoende hakken, breken en splijten van Tweebeke kwam pas toen het afgelopen was. Partij voor de Dieren: 5 zetels, voorspelde Marianne toch maar. Het is te hopen. Wapen tegen de waan van de eeuwigdurende groei.