Vandaag gaat het over onbeleefd.

Er zijn in snel toenemende mate te veel mensen onbeleefd in deze wereld, maar ik wilde het hebben over een ander onbeleefd, namelijk het niet beleefde. Vanwege het feit dat we allebei de oudste waren

in het gezin, vanwege een angstwekkend vroeg huwelijk en vreugdevol vroeg kinderen krijgen en vanwege de nodige ambitie voor wat betreft het sociale, economische en culturele, kwamen mijn vrouw en ik op de gevorderde leeftijd van bijna 50 tot de conclusie dat we een belangrijk ding in ons leven hadden gemist: vrijheid. En dan met name vrijheid van verantwoordelijkheid. Ik benoemde dat het ‘onbeleefde’. En ik bedoelde dat tweeërlei. Enerzijds het niet beleefde elementaire gevoel van vrijheid, dus ’s ochtends wakker worden en je hoofd verwonderd en blij van het kussen tillen omdat je die dag niets, maar dan ook helemaal niets moet; anderzijds de invulling van die vrijheid met belevenissen die zonder dat langdurig vrij zijn altijd onbeleefd zouden blijven. We besloten een jaar vrijaf te nemen en de wereld rond te gaan. Een belevenis om nooit te vergeten en iedereen die nog enigszins onbeleefd is, aan te bevelen.