Vandaag gaat het over Amerika!

Met een uitroepteken. Zo zwijgzaam als ze was over de oorlog, zo gretig vertelde mijn moeder haar kinderschare over de eerste jaren nadien, toen ze bevrijd werd van haar al te kuise bestaan als langjarig verliefd maar onthutsend lang niet getrouwd meisje. Amerika betekende voor haar en zovele anderen in Europa vrijheid in optima forma. Vrijheid van bezetting, geweld en onderdrukking, maar ook de vrijheid om eindelijk te trouwen en een eigen leven te beginnen. Graag klaagde ze dat in die jaren 45-50 alles op de bon was (‘Behalve je vader’), dat ze voor elk laken, elke luier en elk kopje moest knokken, maar ze klaagde met rode koontjes van opwinding en geluk. Zo gebeurde het dat ik als kleine jongen aan de tafel met mijn moeder maar een wens ontwikkelde: naar Amerika! Met eigen ogen zien wat voor een prachtig land dat was dat ons zo geweldig uit de brand had geholpen, eerst met soldaten en sigaretten, toen met heel veel Marshall hulp in geld en goederen. Helden waren het. Het is een herinnering die zich sterker opdringt naarmate er meer aanleiding is voor nostalgie over wat was en steeds minder is.