Vandaag gaat het over vechten.


Mijn Amerikaanse pleegmoeder van 94 schreef me in haar Nieuwjaarswens: ‘We think of you often and send you our love. Unfortunately Americans are in for a disaster.’ Punt. Op 5 januari j.l. gaf de Canadees/Amerikaanse singer songwriter Rufus Wrainwright aan een volgepakt Concertgebouw een ontroerende proeve van zijn muzikale gaven en goede gesternte. Als encore ging hij aan de piano zitten en zei: ‘Ik heb op deze stralende winterdag genoten van mijn wandeling door jullie prachtig Amsterdam. Maar ik kan niet afsluiten zonder te zeggen: ‘This is it folks. We got to fight for our lives.’ Waarna hij met zijn alleszeggende stem ‘Going to a Town’ inzette. Met het zich steeds herhalende, huiveringwekkende ‘I’m so tired of America.’ Je kon een rilling door de zaal voelen gaan. Wij, oudere Nederlanders, willen onze bevrijders, onze vroegere helden van de democratie niet moe, niet zat zijn. En hoezo, ‘fight for our lives’? Lieve Rufus, wij kunnen helemaal niet vechten. We hebben niet geleerd hoe dat moet. Maar hij keek ons met die waarschuwende ogen in zijn kleine, kwetsbare lijf droevig aan en zong: ‘I’m so tired of America.’


  • Facebook B&W