Vandaag gaat het over ritme.


Je merkt het na een dag of vier. Wakker worden, een half uurtje radio Frans Musique in bed, spieroefeningen, licht ontbijt, wandeling over het terrein, zogenaamd om de situatie te bekijken, maar in feite omdat je niet anders wil, koffie met Windham Hill, lezen, mails, tweede kop, ander boek lezen, oh, de Volkskrant op de I-pad, ritje naar het dorp, zo weinig mogelijk boodschappen, zoveel mogelijk sourires, en zo verder, beetje onkruid wieden, kijken naar het werk van de mol in de tuin, denken en schrijven aan de MWV 'tjes, uurtje in bad, biertje, wijntje, toastje roquefort, bent u daar nog? Morgen weer zo graag. En als het even kan precies hetzelfde. Dat is wat ritme is. Een mens gaat in retraite, op retraite, wat is het? om zich voor even vrij te maken van het moeten. Even lekker niks, doe wat je wil, vrijheid blijheid, mailen ze je melig. Maar dat is het dus juist niet. Je zou wel willen maar je wil niet. Ritme wil je. Wiegen in eenzelfde cadans. Zitten in dezelfde stoel. Aan dezelfde kant van de tafel. Met hetzelfde uitzicht. Kopje links, boter voor, servet rechts. Daar ligt het boek, daar staan m'n schoenen, daar liggen de sleutels. Zeker weten dat het is, dat het gaat, dat het komt en er zal zijn, dat het goed is zo. Dat is rItme, niet sleur. Omdat het gewenst is. Omdat het weer weg gaat. Straks. Nu nog niet.


  • Facebook B&W