Vandaag gaat het over stil.

Het is heel stil waar ik ben. Na twee dagen harde, koude mistral, met angstig klapperende luiken in de nacht, is de storm gaan liggen. Ik ben alleen waar ik ben. Binnen durf ik geen muziek op te zetten, zo stil is het. Buiten is het op deze mooie zondag net zo stil. Ik hoor alleen mijn eigen botten kreunen en het kwinkeleren van de vogeltjes in de den waaronder ik tientallen takken raap. Straks zullen ze prettig knetteren in de haard. Natuurlijk lawaait het in mijn hoofd. Een westers hoofd krijg je nooit stil. Maar als ik oh zo zachtjes ga zitten op het terras, en mijn ogen sluit in de verrassend warme zon, kan ik horen dat ik echt niets hoor. Ja toch, een hele hoge, zachte wind in de toppen van de bomen. En nog meer vogeltjes, hoorbaar blij met dit eerste lente

-uur. Net als ik. Wie alleen is, wil het niet graag doodstil hebben. Wie alleen is, hoort hoe stil stil is, juist door windruis en vogelzang.


  • Facebook B&W