Vandaag gaat het over Obama.

Ik wil iets persoonlijks over Barack Obama schrijven voordat hij in de coulissen van de geschiedenis verdwijnt. Ik weet het, er worden dezer dagen honderden miljoenen woorden aan hem gewijd, en terecht, maar die van mij moeten erbij, vind ik. Vannacht tussen drie en vier uur luisterde ik live naar zijn afscheidsspeech van 53 minuten. Heel wat anders dan de 140 tekens waarmee zijn opvolger ons op de hoogte brengt van zijn breininhoud. Obama toonde zich nog eenmaal de grote Orator, de Prediker ook. Met hoorbare nadruk en een snik voor Michelle probeerde hij ons nog een laatste keer te waarschuwen voor het verlies aan democratie dat ons bedreigt omdat we van die onvervangbare waarde de consument zijn geworden en de productie overlaten aan duistere tegenkrachten. Vooral aan de jeugd deed hij een dringende oproep om zich daadwerkelijk voor onze democratie in te zetten. Ik hoop dat ze wakker waren. Nu al is duidelijk hoe voelbaar, zichtbaar en hoorbaar wij zijn beschaving, eruditie, passie en elegantie zullen gaan missen. Of hij een groot leider was, moet de toekomst uitwijzen, in ieder geval was en is hij een groot mens.