Vandaag gaat het over melancholie.


Ik ben sinds vijf dagen 69. De vorige keer dat 69 als jaartal belangrijk was voor mij, was in het Woodstock jaar 1969, het jaar dat ik keurig katholiek kerkelijk trouwde. Sindsdien ben ik 17.000 keer met mijn vrouw naar bed gegaan, heb ik 35.000 keer mijn tanden gepoetst en ging ik zo’n 120.000 keer naar het toilet, waar ik er ruim een half miljoen schoon drinkwater doorheen jaste. Ik heb een tic voor dit soort triviale cijferij, waarschijnlijk om de diepte van mijn melancholie te dempen met de platvoerse werkelijkheid van alledag. Melancholie betekent zwartgalligheid maar bij mij past beter: 'de tol die je betaalt voor (te) veel weten (over jezelf) en weten dat je aan de grenzen bent gekomen van je kennen en kunnen.' Dus beid ik in deze mistwitte dagen mijn tijd met het lezen van passages uit mijn dagboeken, waarin ik vanaf 1984 talloze gepassioneerde beschrijvingen terug vind van krankzinnig overladen werkdagen, gevangen in een baaierd van sociale activiteit. Wie was die man? Waar is hij gebleven? Moet hij in therapie? Of moet hij niet zeuren? Happy Trump Year!


  • Facebook B&W